Over een week begint de Boekenweek. Er liggen nu 21.000 Aslanders door het hele land bij de boekhandels om aan klanten weggegeven te worden. De spanning stijgt. Ook bij mij…. Maar tot die tijd mag ik je nog een keer voorlezen.

 

Ik zou terugkomen op die twee omslagen. Wie doet er nou zoiets? Nou, wij niet, eigenlijk, ooit. Wij hadden een prachtig (vonden wij) omslag laten maken, met een gestileerd weergegeven veerboot die onmiskenbaar een tikje schuin ligt. Met enige trots stuurden we het naar de opdrachtgever, dus de verzamelde boekhandels die het boek in de boekenweek cadeau gaan geven. Kregen we een wat verbaasde reactie: maar weten jullie dan niet dat een donker omslag veel minder goed verkoopt dan een licht?! Tot wel twintig procent minder?!

Ik denk dan: onzin. Mooi is mooi. Kwaliteit verkoopt. Maar ik ben een dromer.

De echte creatieveling in dit verhaal is mijn uitgever, Peter. Die besloot ter plekke dan maar twee omslagen te maken: hetzelfde omslag nog eens, maar dan in diapositief. Momenteel liggen er bij drukkerij Wilco in Amersfoort dus 11.500 witte omslagen en 11.500 zwarte. En jij mag kiezen, straks, in de boekhandel.

Briljante oplossing natuurlijk. Maar ik krijg het knaagdiertje niet uit mijn hoofd. Is het nou echt zo? Koop jij alleen maar boeken met lichte, vrolijke omslagen? Ik ben daar wel benieuwd naar, eigenlijk.

 

Vandaag heeft drukkerij Wilco in Amersfoort maar liefst 23.000 exemplaren gedrukt van het eerste deel van Aslander. We hebben een uitgebreide rondleiding gehad. Een drukvel met daarop het omslag in viervoud – twee zwarte, twee witte - hangt inmiddels ingelijst boven onze eettafel. Dat van die omslagen, dat blijft een gek verhaal. Kom ik op terug.

 

De openingsscene van de roman Aslander.

 

Vandaag afspraak gemaakt: dinsdag gaan we bij de drukkerij kijken. De boeken komen daar van de pers. Benieuwd hoe dat eruit ziet, 23.000 dezelfde boeken. Nou ja, dezelfde. Niet helemaal natuurlijk. Want je kunt straks kiezen, bij de kassa: een wit of een zwart omslag. 11.500 witte Aslanders en 11.500 zwarte. Voor mij is het al bijzonder dat het boek áf is – die cijfers… daar krijg ik pas dinsdag een plaatje bij.

Aslander op Ameland

 Aslander  Reageren uitgeschakeld
feb 142012
 

Aslander goes Ameland!

Die veerboot op het omslag zegt het al: Aslander speelt op Ameland. En gisteren is het definitief beklonken: we gaan de boekenweek op 24 maart afsluiten met een dagtocht naar de plekken uit de roman. Wie dat wil, kan mee. Langs de Blauwe Pastorie, het standbeeld van Kat, hetzelfde eten wat de hoofdpersonen uit het boek eten in The Sunset, vlak voordat politieman IJntema daar binnenbanjert, wandelen op het strand, koffie drinken in De Zwaan… en ondertussen speculeren over wat er gebeuren moet in het volgende boek van Aslander.

Het is een idee van mijn eigen Nederlands Dagblad en Boekhandel Riemer in Groningen. Kijk, er zijn boekhandelaren en boekhandelaren, maar Jan Riemer is een échte. Of, om precies te zijn, drie. Jan Riemer en zoonen, te Groningen. Deze mannen zetten niet domweg een pand vol boeken, ze scheppen de ambiance waarin jij een boek wilt uitzoeken.

Afijn: mee naar Ameland op de laatste zaterdag van de boekenweek? Houd dan de sites www.nd.nl en www.boekhandelriemer.nl in de gaten. Daarop verschijnt binnenkort alle informatie die je nodig hebt.

 

feb 102012
 

Aslander is naar de drukker. Ik kwam vanmorgen bij mijn uitgever, zegt hij gelijk: ‘Nee, je komt niet nog een wijziging doorgeven, want dat kan niet meer.’

Hm. Daar zit wel een onzekerheidje. Bij stukken voor de krant heb ik dat elke dag: als het eenmaal gedrukt is, zie je elke zin die je beter anders had kunnen opschrijven, elke komma die het leesbaarder had gemaakt, elk bruggetje dat helderder of strakker had gekund. Maar de krant is een dagelijks ding. Dat je een tekst niet even een week kunt laten liggen en er dan nog een keer doorheen gaan, hoort bij het vak.

Juist bij een roman wil je alles goed doen. Zoiets schrijf je – even mijn eigen gemiddelde tot nu toe - eenmaal in de 41 jaar. Had ik Aslander niet nog éven 41 jaar kunnen laten liggen om nog wat laatste zinnen bij te slijpen?

Nee. Dit moet het wezen, zo zal het worden. Maar aan de andere kant: dan is dit ook het moment dat ik zeggen kan: het is geschreven. En dan is dit dus ook het moment dat deze website de lucht in kan. Een website voor een boek dat er nog niet is, maar dat ook niet meer terug kan.

© 2012 Rien van den Berg