Zaterdag de tweede en laatste Aslanderdagtocht naar Ameland. Opnieuw uitverkocht. Ditmaal gaat Peter de Uitgevert mee. En een mystery guest. We zetten in het weekend wel een foto van hem op de site :)
Het zal de laatste dag worden die in het teken staat van Aslander 1. Daarna begint het terugtrekken achter je laptop, schrijven, schrappen, formuleren, herformuleren… van Aslander 2.
We houden je op de hoogte.

 

Kijk nou. Twee deskundige veellezers bloggen over Aslander. De een, Marc van Oostendorp, presenteert zich nadrukkelijk als niet-christen; de ander, Teunis Bunt, nadrukkelijk als christen. Met de een mag ik samen een boek schrijven over dialecten, de ander is een gewaardeerd recensent bij mijn eigen Nederlands Dagblad. Ze reageren allebei op de ‘boodschap’ in Aslander.
Marc van Oostendorp waardeert die.
Teunis Bunt houdt het lezen lang vol, maar vertoont aan het slot een allergische reactie.

Van Oostendorp: ‘Het is altijd moeilijk om iets te schrijven over een boek van iemand die ik ken. Soms sla ik dat dan ook weleens over, zo’n beetje de enige boeken die ik hier niet bespreek zijn van kennissen. Behalve dat ik weinig christelijke boeken lees, lees ik eigenlijk ook nooit detectives. Maar gelukkig heeft Rien een onderhoudend verhaal geschreven dat hij ook nog op een overtuigende manier met zijn boodschap – zie de mens, de héle mens, zoals Jezus dat deed – heeft verknoopt.
Er is een grap, ik geloof in De ontdekking van de hemel, dat het evangelie eigenlijk een geniaal detectiveverhaal is – een waarin de lezer het gedaan heeft. Op een bepaalde manier zit dat ook in deze detective, in Aslander. Misschien moet een christelijke detective wel altijd zo zijn: je kunt een ander onmogelijk veroordelen zonder jezelf te veroordelen. ‘Wie zonder zonden is, werpe de eerste steen’, dat is ook Jezus’ boodschap in een notendop (maar wat weet ik ervan).
De ‘boodschap’ van Aslander is dat je ieder mens als mens moet kijken. Aslander bedenkt dat hij dominee wil zijn omdat hij dan degene die tegenover hem zit niet hoeft te reduceren tot alleen een verdachte of klant, enz.; en de uiteindelijke dader wordt tot zijn daden gedreven omdat hij nu juist wél gereduceerd werd tot een klantnummer in hun computer. (Het aardige is dat dit verbamd niet expliciet worden gemaakt.) Het ‘team Aslander ‘komt er vervolgens uit door dit soort klantgegevens te combineren met een aantal andere manieren om naar de mens te kijken.’

Bunt: Vanochtend stond ik om halfzeven tussen de graven voor de paasjubel. Om zeven uur kwam de zon boven de horizon uit en de hele tijd zongen de vogels. In de boom schuin voor ons zat een grote lijster en op een hoekjes gras bloeiden enkele tientallen koekoeksbloemen. Pasen.
Dat is een mooi startpunt om iets te schrijven over Aslander van Rien van den Berg, dat op Pasen eindigt. Het begint een week eerder, als de veerboot waarmee dominee Lammert Aslander in te ondiep water komt en vastloopt. Een groepje mensen op de boot praat met elkaar over een krantenbericht dat over een moord gaat. Samen komen ze erachter dat het verhaal dat een verdachte heeft opgehangen niet klopt.
[...] Het is een manco van veel christelijke boeken. Ze komen uit een traditie waarin het woord centraal staat en dat zullen we weten ook. Dat Aslander aardig wegleest ondanks al die gesprekken is dan ook best bijzonder. Die redeneringen vinden we overigens niet alleen terug in de gesprekken, maar ook in de interpretaties in het hoofd van Lammert Aslander. Zo’n beetje alles moet geduid worden, waardoor er voor de lezer weinig overblijft om zelf te doen.
Bij het slot haakte ik af. Daar houdt Aslander een preek, letterlijk en figuurlijk. Er moest blijkbaar nog een Grote Boodschap in het boek, maar het moralisme werd mij te erg. Ik denk dat zo’n slot ontstaat door zelfonderschatting. Ook zonder een expliciete boodschap wordt meer dan duidelijk waar de schrijver staat, dat er ruimte moet zijn voor mensen en ook voor mensen die in de fout gaan.
Het lijkt erop dat Van den Berg nog meer delen gepland heeft. Hij zal niet voor niets Mila geheimzinnig gehouden hebben, lijkt me. Ook voor die boeken zal ongetwijfeld een markt zijn.

Rien: Ik ga de tegenstelling tussen deze beide bloggers maar eens niet duiden :)

 

Preekstoel in de OKK in Leiden, met boven aan de trap het gezicht van de lijdende Christus

Ik had het nog zo gezegd: NIET HEENGAAN!
In het kerkje van Aslander, alias de Oud-Katholieke parochie van de Heiligen Fredericus en Odulfus aan de Zoeterwoudse Singel in Leiden, werd zondagavond de Matteus Passion van Schütz uitgevoerd.
Een van de koorleden meldt zelfkritisch dat de uitvoering hier en daar wat wankel was, maar ook dat het heerlijk was om in een afgeladen volle kerk te zingen. Er moesten zelfs mensen teleurgesteld worden. Het kerkje van Aslander zit nog wel een keer vol. Er kan pakweg honderd man in. Er waren er dus meer. Nu maar hopen dat de laatkomers de traditionele laatkomers waren: de mensen die het dichtst bij woonden.
Reacties op de kerk en het concert? Welkom!

© 2012 Rien van den Berg