Op vakantie geweest in Denemarken. Interessante aankoop gedaan.

O ja: Aslanderdagtocht 2 was geweldig. Lammert Aslander zelf was mee! De naamgever dus. Ik kondigde het aan in de bus, en hij wachtte strategisch even met opstaan, zodat iedereen elke man in de bus ervan ging verdenken Lammert Aslander te zijn. Toen stond hij op.
Aan boord vertelde een mevrouw me dat haar opa van Ameland kwam. Hij was daar nog voorzanger geweest in de gereformeerde kerk. Welke kerk? Jawel, de gereformeerde kerk. De gereformeerden kerkten toen in De Blauwe Schuur – rinkelt er een belletje? In de tuin achter de Blauwe Pastorie staan nog twee muurfragmenten van wat ooit de Blauwe Schuur was, de eerste kerk van de afgescheidenen op Ameland. Onze dagtocht voerde haar dus precies naar de plek waar haar opa ooit de gemeentezang had geleid. Iets te hard en iets te snel, naar de smaak van de Amelander afgescheidenen, want ze vroegen hem ooit of hij iets zachter en vooral iets langzamer wilde zingen.
Prachtig moment. Dat is het leuke van werken met de werkelijkheid: het aantal verhalen rond jouw verhaal kan zich in principe eindeloos uitbreiden.

En over werken met de werkelijkheid gesproken: we waren op vakantie in Denemarken, en mijn vrouw zag mij verliefd naar een mes kijken. Een prachtstuk. Ze kocht het voor me, want morgen ben ik jarig. Krijg ik net een bevriende politieman over de vloer die me uitlegt waarom dit mes een perfect moordwapen zou zijn. We hebben even stevig doorgesproken over het waarom.
Niet in deel twee, dat onthul ik alvast. Maar in een van de volgende delen wordt dit het moordwapen.
Nu nog iemand zoeken die het vast wil houden. Een man? Een vrouw?
Moordenaar gezocht.

© 2012 Rien van den Berg