Uitgevers zeggen altijd dat ze heel blij zijn met het manuscript – en maken vervolgens een lijst met twintig punten commentaar :)
Nee hoor. Ze zijn blij met Aslander, en hadden een paar (een paar is twintig) nuttige ideeën over hoe het nog wat beter kon. Gisteren en vandaag heb ik al die adviezen verwerkt, en nu is het manuscript onderweg naar de redacteur. Die gaat de tekst millimeteren, en daarna begint voor de productie het echte werk. Zetten, vormgeven, drukken. En voor mij begint dan het grote wachten.
Wat ondertussen te doen?
Nou, daar ga ik nog eens over nadenken. Dingen uit de roman verraden denk ik, op deze site. Passages weggeven. Misschien wel een heel hoofdstuk. En verraden hoe we het deze keer gaan doen met die twee omslagen – want je kunt inderdaad opnieuw kiezen uit een zwart of een wit. En iets vertellen over de relatie met de werkelijkheid. Want ook Aslander II speelt op plekken die je gewoon bezoeken kunt. De wereld van de roman bestaat echt.

En bekendmaken hoe we Het laatste gezicht gaan presenteren. Dat laatste wordt in elk geval een bijzondere actie.
Keep you posted.

 

Kreeg net een foto gemaild. Ik was vorige week in Denemarken. Persreis. Internationaal gezelschap van Britse, Franse en Duitse journalisten. En een langharige Hollander. Denemarken heeft in 2013 een Vikingjaar. Op de laatste dag verwachtten we het mooiste fotomoment, in een museum voor living history. Maar wat denk je: geen viking te zien. Alle acteurs op.
Toen vond er een gevalletje typecasting plaats. Met als gevolg dat er binnenkort in Britse, Franse en Duitse media een viking opduikt… nou ja.
Nee, Aslander III speelt niet in Denemarken.

 

…denk ik.
Het engste moment. Niks meer schaven, niks meer sleutelen. Gewoon besluiten dat dit het zijn moet. Alle alternatieven zijn verworpen, alle keuzes gemaakt. Twee minuten geleden heb ik het bestand (1/2 MB kale tekst!) naar Peter de Uitgevert gestuurd.
Pff.
Nu honderd jaar slapen. Daarna zien we verder.

 

DEADLINE.
Vandaag moet Aslander II af. Het laatste gezicht. Het gaat lukken. Maar wat is de moordenaar een enorm complexe man! Van Rappard zit nu aan tafel bij Egge thuis uit te leggen waarom het maar een haar gescheeld had of…
Nee. Als ik dat zeg, verraad ik te veel.
Aan het werk!

 

Dat is andere taal! staat op de longlist van de LOT Populariseringsprijs. Het boek dat ik schreef met Marc van Oostendorp – en dat nog maar amper een week in de boekhandel ligt! – gaat over streektalen en dialecten van Nederland. Het ‘flankeert’ de televisieserie, die momenteel elke maandagavond om half acht te zien is bij de NTR op Ned2. Op diverse regionale omroepen zijn afgeleide versies van dat televisieprogramma te zien.
LOT (Landelijke Onderzoeksschool Taalwetenschap) en Kennislink belonen met deze prijs namens het ministerie van OC&W publicaties op het gebied van taalwetenschap die een brug weten te slaan naar een groot publiek. In november maakt de jury bekend welke drie titels van de negen op de longlist uiteindelijk gaan meedingen naar de LOT-prijs, die op de Grote Taaldag, 9 februari 2013, toegekend zal worden.

Dat is andere taal! Streektalen en dialecten van Nederland. Rien van den Berg en Marc van Oostendorp. Uitg. Winkler Prins, Utrecht 2012. 200 blz., € 22,50

 

Wat ik vreesde is gebeurd, sneller dan ik gehoopt had.
Er is tussen Aslander en Mila iets gaande dat een onmiskenbaar erotische component heeft. Het bestáát eenvoudig niet dat deze twee mooie jonge mensen – gezond van lijf en leden zou mijn oma zeggen – niet op een of andere manier gaan uitzoeken of ze ook seksueel met elkaar uit de voeten kunnen. Dat dit in Aslander I niet gebeurde, betekent eigenlijk al onvermijdelijk dat er iets kapot is op dat vlak. Mila heeft een verleden bij zich waarin ze beschadigd is geraakt, Aslander twijfelt fundamenteel aan wie hij is – en dus aan zijn vermogen om iemand voor de ander te zijn.
Dat is niet bevorderlijk voor de seks. En als schrijver kwam mij dat eigenlijk wel goed uit. Seksscènes in boeken zijn meestal de doodssteek voor de spanning. Of, andersom geformuleerd, een erotische scène schrijven die wél spannend blijft, dat is verrot moeilijk. En ik kom er nog steeds elke dag bij het verder schrijven achter dat ik maar een beginnende schrijver ben. Dat er onvermijdelijk ook lichamelijk een keer iets moet gebeuren tussen Aslander en Mila, is duidelijk. Maar ik had me voorgenomen dat pas in een van de volgende delen van de reeks te laten gebeuren, als ik een beetje meer ervaring had opgebouwd met het schrijven an sich.
Mila trekt zich andermaal niets van mijn planning aan. Ook niks van Aslander trouwens.
Lekker dan.

© 2012 Rien van den Berg